En hyllest til våre mødre

Mamma og meg <3



Kamilla håpar ho ikkje har gjort nåke gale..

Sidan det er morsdag i dag, og vi har hatt en alt for typisk søndag der vi har holdt oss i ro og berre prata om laust og fast, tenkte vi at vi skulle dedisere et blogginlegg til våre kjære mødre.

Etter å ha oppholdt oss i en storby i et par veke, har vi starta å sjå dei meir dystre og mørke sidene ved en slik by, og ikkje berre det solfylte glansbildet som møtar ein kvar turist. Ein "homeless teen" vi kom i snakk me på bussen fekk oss på tanken. Var ikkje mange setningane vi utveksla, men det var nok til at vi fekk opp augene.

San Diego har mange sjebner, nokre liv er enklare å leve enn andre. På plassar der folk bur tett og kontrastar går side om side, vert dette veldig tydelig. Det er vanskelig å vite kor mykje som er takka ein sjøl, og kor stort ansvar samfunnet og familien har.

I ein slik by er det enkelt å oppsøke det mørke og ofte farlege. Kvar dag tar vi mange valg. Etter ei tid blir vi veldig bevisste på kva vi velg å gjere og ikkje gjere. Årsaken er ofte den samme enten vi seie ja eller nei: vi har det med oss "heimant ifra".

Med dette sendar vi begge ein stor takk til våre kjære mødre (.. og fedre for den del) som har gitt oss ein god baggasje når vi no skal ut i den store verda.

Glad i dokke / dikka :)